Osadzanie topionego materiału

Doskonalszą techniką wydruku w trzech wymiarach było osadzanie topionego materiału, zwane w skrócie FDM. Technologię ową opracowano w 1988 roku, a jej autorem był Scott Crump.

On również chciał zarobić na swoim wynalazku, dlatego w roku 1989 powołał do życia firmę Stratasys, która zaczęła pracować nad rozwojem nowego oblicza druku 3D. Badania i testy trwały kilka lat, aż wreszcie w 1992 do sprzedaży trafiła pierwsza drukarka o nazwie 3D Modeler.

Metoda, o której mowa polega na przeciskaniu nanoszonego materiału przez dyszę, którą rozgrzano do temperatury jego topnienia. Dysza steruje przepływem tworzywa, a jej położenie zmienia się na podstawie instrukcji z programu CAD.

Docelowy model powstaje warstwa po warstwie – tak samo jak w przypadku stereolitografii. Od lat 90.

FDM jest jedną z bardziej popularnych metod rapid prototyping. Do produkcji obiektów używać można różnych materiałów termoplastycznych, które różnią się wytrzymałością oraz temperaturą topnienia.

Można korzystać także z tworzyw rozpuszczalnych w wodzie.